blindAcademie PanSophia is in 2010 op mijn pad gekomen. In 2010 verloor ik mijn zicht door progressieve staar. In afwachting van 2 staaroperaties kwam ik Annine tegen op de verjaardag van een goede schoolvriendin. Toen ik met haar begon te praten, had ik meteen het gevoel dat het over onderwerpen ging, waar ik me met hart en ziel verder in wilde verdiepen. Een week later zat zij bij mij thuis, met al haar boeken.  Ik kon nog wel van heel dichtbij lezen. Ik heb het boek van Sophia tot Maria heel langzaam tot me genomen. Deze periode kwam van alles op mijn pad: de Tao, het Boeddhisme, het Soefisme en Rumi. Ook ontdekte ik dat ik allerlei PanSophiaanse boeken al in mijn boekenkast had staan, waar ik nog niet aan toe gekomen was. Denk daarbij aan “ God is als vrouw geboren” van Pepe Rodiques en “De ontembare vrouw” van Clarissa Pinkola Estes.  In het prachtige antroposofische boek: de 12 zintuigen, leraren van mijn ziel, zag ik later dat bij het zintuig ‘oog’ de Sophia genoemd wordt: inzicht.
Ik begon te ontdekken dat ik uit meer bestond dan mijn hoofd. Ik heb hard moeten oefenen om deze kant verder te ontwikkelen. Meditatie en ontspanningsoefeningen kwamen in mijn systeem.

Na mijn staaroperaties werd ik eerste instantie overweldigd omdat ik te veel zag. Alles kwam enorm binnen. Het heeft even geduurd, voordat zien weer normaal werd. Ik vond iedereen heel mooi. Ik raakte voor altijd  mijn “scherpkijkrimpels” kwijt.



Een jaar later was het lustrumcongres in het Bijbels museum. Ik genoot van de lezingen van Annine, Marja de Vries en Margaret Barker. Ik had een gevoel van thuiskomen. Frans Zantkuijl, de voormalig vice-voorzitter van de academie, vertelde mij die dag, dat hij intuïtief aanvoelde dat de academie mij nodig had. Een paar maanden later overleed hij.
Niet veel later verbond ik me met de academie.
Ik beschouw het onderdeel van de academie zijn als een groot avontuur.  Er komen zoveel nieuwe dingen op mijn pad. In 2015  ben ik met Stella Lubsen “ Op zoek gegaan naar de Moedergodin” op het Griekse sacrale eiland Keros waar de vele gebroken venusbeeldjes gevonden zijn.  Op het eind van deze reis deden wij een meditatie op een krachtplek, die eindigde met het zingen van de mantra van de moedergodin. Ik begon voorzichtig, omdat ik nooit zong. Mij is altijd verteld dat ik niet kon zingen. Ik keek uit op zee en begon de sterren van de hemel te zingen. Ik was diep geraakt. Ik was zo dankbaar dat ik vol enthousiasme de begeleider bedankte en daarbij uitgleed over de stenen. Het bleek een gecompliceerde enkelbreuk. En dat op het eiland van de gebroken figurines….
De revalidatie was een langdurig proces. Het was een bijzondere tijd, waarin ik oefende in overgave en “durven vragen”. Ook leerde ik alle liefdevolle aandacht binnen te laten komen. Ook waren er duistere momenten.
Hoogtepunt was dat ik 2 maanden na mijn ongeluk ontdekte dat ik die stem nog steeds heb. Een vriendin van Annine vroeg naar de omstandigheden van het ongeluk en vertelde mij dat zij ook haar “nieuwe” zangstem ontdekt had. s’ Avonds zong ik in mijn bed en ontdekte ik dat ik nog steeds, die bijzondere stem had. Mijn keelchakra is open gegaan. Het staat in verbinding met het laten horen van mijzelf. Het begint voor mij met naar binnengaan en luisteren naar mijn hart. Luisteren of mijn hart zingt………….
Sabine ter Steeg