Als jong meisje ervaarde ik, met pijn in mijn ziel, dat men mij niet zag als het mensenkind dat ik was maar als meisje, waardoor er anders naar mij werd gekeken dan naar een jongen. Het maakte een woede in mij los die als een rode draad door mijn leven heeft gelopen. Ik zocht in de grote Bijbelboeken die wij thuis hadden (met prenten van Gustave Doré) naar vrouwen die voor mij een voorbeeld konden zijn. Ik vond ze niet. Wel staarde ik lang naar de prent waarop Doré de kindermoord van Bethlehem had uitgebeeld, ik zag de wanhopige moeders, de dode kinderen, de zwaarden en de gezichten van de soldaten. Sommige beelden maken een onuitwisbare indruk. Ik had veel moeite met de hypocrisie. In de kerk, op school, bij de buren. Toen ik 12 jaar was, weigerde ik nog langer naar de kerk te gaan. Het was een kleine crisis in het gezin. Op mijn 16e las ik Germaine Greer, ‘de vrouw als eunuch’. Het was als een bijbel.

Die ongelijke behandeling heeft altijd deel uitgemaakt van hoe ik me voelde en hoe ik me gewaardeerd voelde. Eenmaal volwassen was ik een feministe. Jaren later kwam de spiritualiteit in mijn leven. Ik begreep waarom ik mij als kind altijd zo goed voelde als ik buiten in de natuur was. Er ontvouwde zich een pad.  Zo’n beetje vanaf het begin was ik betrokken bij De Nederlandse Godinnentempel in Hillegom.  Zoals bij zovele vrouwen voelde het als thuiskomen. Voor mij viel alles op haar plaats; ik besefte: “Ik zeg godin en ik besta. Je kunt in een spiegel kijken en jezelf eindelijk zien in al je glorie als vrouw”.  Werken met vrouwen in cirkels is voor mij een ode aan de godin. Onszelf opnieuw in onze kracht zetten is mijn passie.

In de Godinnentempel volgde ik de Inwijdingweg tot priesteres van de Godin in het land van Holle en later tot priesteres van Brigit Brigida. In die rol heb ik in de tempel jarenlang ceremonies gevierd met andere priesteressen; ook gaf ik trainingen en workshops.

In 2007 kwam Annine van der Meer naar onze jaarlijkse GodinnenConferentie met een lezing over de vrouwelijke iconografie; we schreven ons in op de lijst van haar eerste boek ‘van Venus tot Madonna’ want dat eerste boek moest nog uitkomen! Sinds die tijd ben ik met haar meegereisd en met haar gedachtegoed. Ik was zijdelings betrokken bij de voorbereidingen van de oprichting van de Academie Pansophia en hield al die jaren het lijntje warm. Toen ik weer tijd had, volgde ik eindelijk de basiscursus, toen nog in de Engel in Huizen en zes heerlijke zaterdagen lang. In 2012 werd ik gevraagd om deel te nemen aan het bestuur van de Academie.

LidaSacrale spiritualiteit: Ik zie mezelf in mijn rol als priesteres als ‘spiritueel vroedvrouw’ (een term van Saskia de Bruin), een bezinningswerker. Vanuit mijn betrokkenheid met vrouwelijke spiritualiteit wil ik een bijdrage leveren aan een nieuwe balans in de samenleving waarbij de vrouwelijke yang en de mannelijke yin, het ontvangende, zorgzame in vrouwen én mannen samen met het actieve, gerichte in mannen én vrouwen worden erkend en geleefd.

 

Lida van de Water